Dutch

Erika

Vermist

Soms heb je van die dagen dat alles om je heen gewoon vanzelf gaat, zonder dat je ze echt bewust beleeft. Vandaag is dat zo’n dag.

Wij, mijn man, mijn Zoon en ik gaan elk jaar met Pasen naar familie toe. Zij wonen net dichtbij genoeg om lopend naar ze toe te gaan. Elk jaar heb je dan spijt op de terugweg dat je lopend bent gegaan, omdat Pasen vieren al de nodige energie komst. Maar goed hè, eens per jaar moet je gewoon voldoen aan al die verplichtingen die erbij komen kijken en de dagen leven zoals van je verwacht wordt.

Familiemoment

We zijn met de hele groep naar de kerk geweest, hebben daarna koffiegedronken en zijn nu onderweg naar huis. Jozef, mijn man en ik blikken terug op de dag. We gaan na wie er allemaal was en wat onze familieleden voor ons betekenen. Op dagen als deze spreek je nog eens mensen die je het verdere jaar niet tegen komt. Dat geeft de bijeenkomsten rondom Pasen z’n charmes.

Het valt ons mee dat onze Zoon elk jaar mee gaat. Op een gegeven ogenblik vindt een kind het niets aan om met Zijn ouders mee te gaan en gaat liever op stap met Zijn eigen vrienden. Ik wacht nog steeds dat ogenblik af bij onze Zoon. Jozef en ik zijn het er samen over eens dat het prima is, zolang we maar weten waar Hij uithangt.

“Ehm Jozef weet jij eigenlijk waar je onze Zoon uithangt nu, hoe laat heb je met Hem afgesproken dat hij thuis zou komen?” “Ik dacht dat jij dat met Hem had kortgesloten.” “Nee, dat heb ik niet gedaan. Ik ben er van uit gegaan dat jij dat op zou pakken.”

Paniek

We besluiten om terug te gaan naar onze vrienden om te zien of Hij daar is gebleven. Daar aangekomen vertellen onze vrienden dat Hij niet bij hen in huis is. Mijn hart gaat als een razende tekeer en ik voel sterke paniek op komen. Op dit moment is het zo laat dat het geen zin heeft om verder te zoeken. We gaan er van uit dat Hij bij een vriend in blijven slapen.

Het is een behoorlijk grote stad waar wij zijn en mijn Zoon kan echt overal zijn. De nieuwe morgen brengen we door moet zoeken in de stad. Maar we vinden onze Zoon niet. Op de derde dag stelt Jozef voor om nog terug te gaan naar de kerk waar we vandaag geweest zijn, in de hoop dat onze Zoon misschien daar is. Het lijkt mij onwaarschijnlijk, maar niet geschoten is altijd mis.

Zijn eigen gang

En wat denk je, ja hoor, daar is Hij blijven kletsen met de mensen die een leidende positie vervullen in de kerk. Ik luister naar hun gesprek. Mijn Zoon stelt vragen over de Bijbel aan de leiders. De leiders in de kerk hebben veel kennis over de Bijbel. Ze leren hem geschiedenissen. Maar ik hoor ook dat mijn Zoon daar niet zomaar genoegen mee neemt. Hij legt de leiders Zijn visie op de geschiedenissen uit. Ik kan in hun ogen zien dat ze verbaasd zijn over wat Hij allemaal weet. Ik begrijp niet waarom deze geschiedenis heeft moeten gebeuren, maar ik weet dat Hij, mijn Zoon, de Alwetende God is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *