Dutch

Hannah

Spalk

Na acht jaar trouwe dienst liet hij het zondagavond afweten. Tijdens het eten van mijn brood schrok ik van oorverdovend gekraak. Ik vluchtte van tafel en hoopte nog dat de schade meeviel, maar nee. Mijn spalk is een eigen weg ingeslagen.

Eigenlijk wist ik al dat mijn spalk los zat. Ik was namelijk vorige week om diezelfde reden nog naar de tandarts gegaan. Zij zei echter dat er minimale speling op stond. Ik hoefde niet direct naar de orthodontist om mijn spalk te laten plakken. Dus ik kon nog wel wachten tot het eind van het jaar, zodat ik voldoende tijd had om een tandartsverzekering af te sluiten.

Als ik plaatsneem op de behandelstoel weet ik het direct: dit gaat mij geld kosten.

Ik neem plaats op de behandelstoel, zonder tandartsverzekering. Dat deze geschiedenis mij geld gaat kosten is mij direct al duidelijk. Ik hoop dat het slechts een kwestie is van terugbuigen en lijmen. Dat is de voordeligste optie.

De stoel gaat achterover. Ik doe mijn mond open en de orthodontist constateert dat mijn spalk kapot is. Ze besluit mijn spalk af te knippen, lijmresten weg te schaven en het afgeknipte uiteinde te plakken. Daarnaast moet ik een gipsafdruk van mijn bovenkaak laten maken, zodat aan de hand daarvan mijn nieuwe spalk gemaakt kan worden. Gedwee onderga ik de praktijken van de orthodontist en in gedachten zie ik dat met het pakken van een volgend instrument, nog meer geld van mijn rekening wordt afgeschreven.

Binnen een paar minuten sta ik weer buiten. Weer een lastenpost erbij. Hoe ga ik dit ooit betalen? Vroeger had ik spaargeld, maar dat is na vier jaar studeren wel verdampt. Onzeker loop ik richting de tram. Dan bedenk ik me dat ik geen eten bij me heb; vergeten mee te nemen. Ik loop een hippe koffietent binnen en doe mijn bestelling.

Peinzend eet ik het brood op. In gedachten maak ik een begroting van mijn financiën. Op zich kan ik wel matigen in het kopen van voedsel. Als ik namelijk op collegedagen ‘s ochtends wél opschiet, dan heb ik wél tijd om een lunchpakket te maken. Ook kan ik wel minderen met het kopen van boeken en kleding, want mijn boekenkasten puilen uit en mijn kledingkast ook.

Een uur later reken ik mijn eten af en besluit dat dit even mijn laatste zelf betaalde lunch is. Hoopvol loop ik naar de tram. Vanaf vandaag ga ik sparen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *