Dutch

Met betrekking tot de kloof tussen normaal en normaal

Iedereen heeft in zijn dagelijkse leven dingen die hij/zij heel normaal vindt. Wat doet u normaalgesproken op een dag (zonder dat je er verder bij na hoeft te denken)?

Eten koken

Is dit ook normaal als u het vergelijkt met andere mensen? Waarom wel/niet?

Ik denk niet dat het heel normaal is, omdat ik de indruk heb dat het vaak de echtgenote is die dit werk doet.

Zit er verschil tussen hoe u deze normale dagelijkse dingen beleeft en hoe andere mensen ze beleven?

Ja, ik denk van wel. Juist tijdens het eten koken verwerk ik mijn hele dag. Alle indrukken die op  me af zijn gekomen, verwerk ik tijdens deze ontspannende activiteit. Ik moet wel blijven opletten, anders gaat één en ander fout.

Wat waardeert u aan deze ‘normale’ dingen? Of heeft u misschien het idee dat u dit onderwaardeert?

Het is een volledig eigen keuze van me. Ik kan niet aangeven wat ik daaraan waardeer, maar ik geniet ervan omdat ik op dat moment op een – voor mijn –zeer ontspannen wijze de gebeurtenissen van de dag kan verwerken.

Wat is het verband tussen uw eigen normaal en uw sociale omgeving?

Deze vraag begrijp ik niet en is daarom niet te beantwoorden voor me. Het zou kunnen zijn dat je bedoelt dat de sociale omgeving het niet gebruikelijk vind dat een man eten kookt… maar daar heb ik geen last van.

Sommige mensen hebben hele andere dingen die ze als normaal ervaren (opstaan met honger, depressiviteit, eenzaamheid en ga zo maar verder). Wat gunt u zulke mensen?

Laat ik voorzichtig zijn, want ik ben dan geneigd om door mijn bril naar de ander te kijken en hen bijvoorbeeld eten, optimisme, gemeenschap enz. te gunnen. Dat is dan vanuit mijn perspectief bezien. Eigenlijk gun ik hun dat er mensen zijn die in liefde naast hen gaan zitten. Kwetsbare mensen die er voor de ander zijn. Dat komt over als een goedkope en makkelijk antwoord, maar de praktijk daarvan is buitengewoon moeilijk.

Hoe is volgens u het verschil tussen uw eigen normaal en het normaal van bovengenoemde mensen ontstaan?

Ik zou het niet weten, want op een gegeven moment weet ik niet meer wat normaal is. Daarbij komt dat ik me dan eerst in de ander wil verdiepen en een beeld van hun leefwereld moet vormen.

Wat kunnen wij vanuit Bijbels perspectief voor bovengenoemde mensen betekenen?

Er zijn voor de ander en niet klaar willen staan met allerlei antwoorden en oplossingen… Er zijn voor de ander in alle kwetsbaarheid van ons menselijk bestaan.