Dutch

Interview met Arjen ten Brinke

Met betrekking tot de kloof tussen normaal en normaal

Iedereen heeft in zijn dagelijkse leven dingen die hij/zij heel normaal vindt. Wat doet u normaalgesproken op een dag (zonder dat je er verder bij na hoeft te denken)?

Ik word wakker en kus mijn vrouw. De dag begint al meteen met liefde geven en ontvangen. Daarna loop ik naar beneden en kom ik onze 5 kids tegen die ik groet en hug. Daarna eten, kinderen naar school, naar het werk en weer naar huis. Soms koken, er voor de kinderen en mijn vrouw zijn en ’s avonds weer naar bed. ? Niet zo origineel he? Maart ja daarom is het ook ‘normaal.’

Is dit ook normaal als u het vergelijkt met andere mensen? Waarom wel/niet?

Nee, zeker niet. Ik werk voor een mensenrechtenorganisatie die mensen bevrijd uit slavernij. Daarbij kun je denken aan families in steengroeves, kinderen in cyberseksbordelen, en kinderen in de visindustrie in Ghana. Mensen in armoede die niet beschermd worden voor het geweld. Puur en alleen omdat zij arm zijn. Veel mensen op de wereld hebben geen werk, eten niet of nauwelijks en hebben vanwege omstandigheden niet geleerd liefde te geven en te ontvangen. Maar vooral het feit dat ik dingen in VRIJHEID doe is heel bijzonder. En niet vanzelfsprekend.

Wat waardeert u aan deze ‘normale’ dingen? Of heeft u misschien het idee dat u dit onderwaardeert?

Dat ik gezegend(!) ben met deze dingen en het niet per se normaal is. Dat wat voor mij normaal is is voor heel veel mensen op deze wereld helemaal niet normaal. Ik moet dat iedere keer tegen mezelf zeggen en dat doe ik ook steeds heel bewust. Ook tegen mijn kinderen.

Wat is het verband tussen uw eigen normaal en uw sociale omgeving?

De meeste dingen die ik normaal vind, zie ik ook terug in mijn sociale omgeving. Maar opnieuw: Het is niet perse normaal.

Sommige mensen hebben hele andere dingen die ze als normaal ervaren (opstaan met honger, depressiviteit, eenzaamheid en ga zo maar verder). Wat gunt u zulke mensen? Natuurlijk gun ik hen een leven zonder honger, depressiviteit, eenzaamheid enz.

Hoe is volgens u het verschil tussen uw eigen normaal en het normaal van bovengenoemde mensen ontstaan?

Lang niet altijd maar vaak heeft het te maken met de omstandigheden. Godzijdank heb ik de kansen en mogelijkheden gekregen er ‘iets van te maken’  in het leven. Maar dat is NIET vanzelfsprekend. Ik geloof dat God dit aan mij gegeven heeft om er juist(!) te kunnen zijn voor mensen die dit niet hebben. Het doet dus een appel op mijn verantwoordelijkheid.

Wat is het verband tussen ‘wat je als normaal ervaart’ en geluk?

Ik denk dat geluk niet hoeft te zitten in hoe succesvol je wel of niet bent. Vanuit bijbels perspectief zou ik zeggen: Het echte geluk, de vrede is alleen bij God zijn. Psalm 62 zegt: Alleen bij God vindt mijn ziel haar rust. Ik leer juist van mensen in armoede of die met lijden te maken hebben hoe je God kunt ontdekken in het lijden wanneer het leven misschien niet normaal verloopt of zoals je had gehoopt.

Wat kunnen wij vanuit Bijbels perspectief voor bovengenoemde mensen betekenen?

Er zijn! Nooit de andere kant opkijken maar mensen die waarde geven die ze verdienen. Gods handen en voeten zijn in deze wereld is daar zijn waar gebrokenheid is om Jezus’ liefde door te geven, desnoods met woorden.