Dutch

Met mijn handen vol – ik pak nooit een mandje – loop ik naar de kassa van de Jumbo. Ik moet voorzichtig doen, wil er niets uit mijn handen vallen. Ik leg de spullen op de welbekende zwarte band. Ik schuifel richting mijn beurt.

Neem ik zo weer al die spullen in mijn handen of ga ik toch een doosje pakken? Even kijk ik richting de doosjes-verzamel-bak. Dan valt mijn oog op een doosje aan de andere kant van de cassiere. Het staat op de plek waar de meeste mensen hun boodschappen in hun tas doen. Hmm.. daar zitten al boodschappen in.

Schuifel.. wacht… schuifel.. wacht.. en ja! Mijn beurt. Na een wederzijds goedemiddag komt er een mevrouw aanlopen met twee kleine kinderen. Bij het doosje met boodschappen op ‘mijn’ inpakplek blijft ze staan. Ze begint te praten tegen de caissière van de andere kassa: “Ja, er zijn denk ik meer problemen met de PIN, want ik kan nergens geld opnemen.” De caissière fronst even. Mijn boodschappen bliepen ondertussen langs de kassa.

Ik hoor: “Woont u ver? Anders moet u thuis even geld gaan halen.” Ik kijk naar de twee kinderen. Ongeduldig schuifelen ze achter hun mama. De mama fronst nu ook. En kijkt om zich heen.

Ik zie haar zoeken naar een oplossing.

Op dat moment voel ik dat ik de oplossing ben: “Zal ik anders uw boodschappen even betalen?” De vrouw kijkt mij met grote ogen aan. “Nou, uhm ja, als je dat zou willen.” Vlug pak ik nog een doosje voor mijn eigen boodschappen, betaal en zet mijn doosje aan de kant.” De mama wil het geld gelijk naar mij overmaken en opent haar RABO app. Ik ga vast in de rij staan.

Met een tevreden gevoel reken ik haar boodschappen af. Met een dankbaar gezicht laat de mama de afschrift van de betaling aan mij zien. Ideaal die pinpas…

Zolang hij het doet…