Dutch

Wilma

Helpen of op tijd zijn?

We zaten allemaal al te wachten in de grote vergaderzaal. De bijeenkomst begon toch om 9.00 uur? Ik keek nog eens op mijn horloge. Tja, ik was netjes op tijd. Maar dat een trainer er om 8.58 nog niet is, dat is toch een beetje vreemd? Iets met voorbereidingstijd enzo?

‘Het is niet jouw verantwoordelijkheid Wil’ en, ‘heb gewoon eens geduld, joh’ ging het in mijn hoofd. Ik haalde nog maar een kopje thee.

Kijk, daar kwamen ze al. En toen begon het voorbereiden. Eerst nog een paar boeken op tafel. Oh? Hoe werkt het scherm eigenlijk? Nog wat te drinken? Ik ben niet heel erg van de tijd, maar ik gebruik mijn tijd wel graag nuttig. Vooral als er nog aardig wat werk ligt te wachten.

9.15 uur. ‘Zo, hoe laat is het?’ De trainer keek eens om zich heen. Ik vond het al hoog tijd om te beginnen. Zijn vrouw (ook trainer) nam het even over. “Onze excuses dat we zo laat zijn, maar we hebben even hulp geboden onderweg.”

Vol bewondering luisterde ik. Wat ontzettend attent, wat goed!

Nu had ze mijn volle aandacht. Hulp geboden? Gelukkig vertelde ze verder. “We reden onderweg hierheen en zagen twee kinderen staan. Het meisje lag half op de grond. Een jongetje stond er wat verder vandaan. Ze zagen er duidelijk uit alsof ze hulp nodig hadden.” Vol bewondering luisterde ik. Wat ontzettend attent, wat goed! “We hebben even onze auto aan de kant gezet en zijn gaan kijken. Het meisje haar veter zat helemaal aan de trapper van haar fiets vast en het jongetje wist niet meer wat ‘ie moest doen, dus hij was een eindje verderop gaan staan.” Arme schatten.

“Gelukkig lukte het ons om haar schoen uit te doen en was ze vrij snel los van de trapper! Daarna zijn we snel hier heen gereden.”

Ik keek nog eens op mijn horloge. Wat maakte het mij ook nog uit dat we later begonnen. Ze hadden twee kinderen geholpen. Dan hadden ze het nog vrij snel gedaan. Met een vredig gevoel begonnen we de training.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *