Dutch

Wilma

Gemiste kans

Na een lange werkdag rijd ik naar het dichtstbijzijnde dorpje om boodschappen te gaan halen. Terwijl ik het boodschappenlijstje in m’n hoofd herhaal – brood, groente, yoghurt voor morgenochtend en misschien nog wat lekkers voor bij de thee – zet ik de muziek nog wat harder. Heerlijk zo’n eigen autootje.

Wat boodschappen verder en geen onnodige dingen –compliment voor mezelf- trek ik de autodeur dicht en rijd ik het pleintje af. Zo, nu echt richting huis. Ik rijd een beetje door het dorp en daarna draai ik de 60-weg op die langs mijn huis komt. En op het moment dat ik wat meer gas geef om die 60 te bereiken zie ik haar lopen.  Een wat ouder vrouwtje, wat voorover gebukt met minstens vier zware tassen. Het lopen gaat niet heel vlot meer. Ik bekijk het even, maar ben er al vrij snel voorbij.

En met dat ik er voorbijrijd denk ik: waarom stop ik niet om even te helpen? En dan begint het.

‘Nee joh, je kan hier niet zomaar stoppen.’

‘Hoezo niet?’

‘Ja maar je bent er nu al ver voorbij…’

‘Dan ga je toch terug?’

‘Nee dat is onhandig.’

‘Met zoveel tassen sjouwen is pas onhandig!’

‘Owja, nouja, ik ben nu alweer zoveel verder.’

‘Maar misschien moest ze nog heel ver lopen?’

‘Owja…’

Na een lange werkdag rijd ik door naar mijn huis. Ik bedacht van alles, maar het is maar een ding: een gemiste kans. Ik had op z’n minst hulp kunnen aanbieden ook al had ze het niet gewild.

Volgende keer beter?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *