Dutch

Hannah

Een wit hoedje halen

Ook vandaag staat hij weer op zijn post. Hij heeft geen armen en elke keer als ik langsloop voel ik dat hij mij aankijkt. Op het Waterlooplein staat een bronzen beeld van Baruch Spinoza. Een bekende filosoof uit de zeventiende eeuw.

De meeuw…

Maar vandaag is er iets mis met hem. Ik zie het meteen. Hij heeft grijze haren gekregen. Vandaag staat er namelijk een meeuw op zijn hoofd. Het lijkt alsof Spinoza beneveld is geweest door vogelkak. Het is alsof de meeuw de gek steekt met de wijsgeer. Het is een bespottelijk gezicht. Het beest staat naar zijn medemeeuwen te krijsen. Inwendig lach ik: die meeuw durft!

…en mijn beeld

Een paar uur later ben ik bij familie op de koffie. We bespreken de actualiteiten en constateren dat tegenwoordig onze grote zeehelden van weleer letterlijk en figuurlijk van hun voetstuk getrapt worden. Het zou wat zijn als er van ons een beeld gemaakt werd. Ik dacht na. Hoe zou ik het vinden wanneer men van mij een standbeeld zou maken? Mwah, het zal mijn ego strelen. Ik zal op selfies met Japanners staan, busladingen vol intellectuele mensen zullen mij met een bezoek vereren en verwonderd in mijn bronzen ogen kijken. Af en toe krijg ik een wasbeurt van de gemeentelijke reinigingsdienst.

Ik dacht aan Spinoza. Er zal echter net als bij hem een meeuw op mijn hoofd staan en gillen naar medemeeuwen. Diezelfde meeuw zal op mijn hoofd poepen. Daar zal een studente getuige van zijn en elke keer als ze me tegenkomt, moet ze aan mijn bekakte hoofd denken. Ze zal langs me lopen en elke keer me met een schuin oog quasi bespottelijk aankijken. Ze zal dan denken: sjonge, is die druiper nog niet weg? Daar kunnen die busladingen intellectuelen niet tegenop. Hm… nee, ik zie er maar van af. Doe voor mij maar geen beeld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *