Dutch

Krista

Dubbele functie

Een jaar of twee geleden werd ik door een ouderling van mijn gemeente gevraagd of ik namens onze gemeente lid wilde worden van het Ontmoeting-comité. Hij wist niet dat ik ook bij Ontmoeting werk, maar het leek me wel leuk om te doen (en sowieso een beter idee dan zijn vorige vraag of ik de zondagsschool wilde leiden J ). Ontmoeting vond het ook geen probleem dat ik deze twee rollen zou combineren, dus sindsdien ben ik in mijn vrije tijd actief voor het comité. We organiseren onder andere elk jaar een huis-aan-huis-collecte en een voorjaarsmarkt.

Om dit alles te regelen wordt er ook een paar keer per jaar vergaderd, wisselend bij één van de leden thuis. Tot voor kort was ik nogal klein behuisd, dus kon er geen vergadering bij mij thuis plaatsvinden. Een paar maanden geleden was ik echter verhuisd naar een ruimer appartement, dus de afgelopen keer had ik aangeboden dat het wel een keer bij mij thuis kon.

De avond ervoor had ik mijn drie klapstoeltjes uit de berging gehaald en brownies gebakken – een goede gelegenheid om iets te bakken zonder in je eentje met een hele taart te blijven zitten, wat ik op zich niet zo erg vind, maar de weegschaal minder goed opvat. Ik was er klaar voor. Voor de beeldvorming is het goed om te weten dat ik een heel bont interieur en (behalve mijn sokken) geen twee dingen hetzelfde in mijn huis heb. De andere comitéleden zijn iets traditioneler…

Het comité heeft vijftien leden. Een vergadering wordt gemiddeld door acht tot tien mensen bezocht. Nu kwamen er echter veertien mensen opdagen, een nieuw record. Ik had twaalf stoelen, veertien bekers, tien bordjes en zes vorkjes (voor de wat smeuïg uitgevallen brownies). Dat werd improviseren. Er werden twee kastjes aan de kant geschoven om de zithoek te vergroten. Vier mensen aten hun brownie uit een bakje in plaats van van een bordje, met hun koffielepeltje in plaats van met een vorkje. De voorzitter leidde de vergadering staand en ik zat op de grond. Ik heb geen koffiezetapparaat en zet altijd een kop koffie met zo’n losse filterhouder. Als je op die manier een stuk of tien koppen koffie gaat zetten, ben je uren bezig, dus ik had poederkoffie ingezet. Zelf vind ik dat ook wel prima, maar blijkbaar denken de meeste mensen er anders over. De tweede ronde drinken wilde opeens iedereen liever thee of water. Maar omdat al mijn bekers inmiddels in gebruik waren, moesten we eerst alles afwassen.

Toen ik zo (zittend op de grond) de kring eens rondkeek naar een paar keurige dames die op mijn paarse bank hun brownie met een koffielepeltje uit een bakje aten, kon ik mijn lachen niet inhouden. ‘Twee werelden die elkaar ontmoeten’ is dus niet alleen iets voor als je met een cliënt praat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *