Dutch

Wilma

De les van training 5

Een beetje gespannen loop ik naar binnen. Ik kijk even onwennig om mij heen. De warmte vult de ruimte en een witte waas slaat op mijn brillenglazen. Bril af, portemonnee pakken, doorlopen, even betalen en snel gaan. Vlug een kleedhokje in. Ik ben wat laat. Ik weet nog niet dat ik wat vergeten ben… maar dat duurt niet lang.

Waar ik ben? Die warmte? En witte waas? Juist, het zwembad. Ik ben hier voor het eerst en heb geen idee hoe het hier werkt. Gewapend met 50 cent en een berg kleding (geen tijd meer om die in de tas te stoppen) glibber ik richting de kluisjes.

‘Zo, ga jij ook aquabootcampen?’ vraag ik dapper aan een meisje bij de kluisjes. ‘Uhm nee, ik ga voor de zwangerschapsgym.’ Hmm, verkeerde aangesproken.  Met een gehaast hoofd, een snelle glimlach en een ‘fijne avond’ loop ik tussen de kluisjes vandaan. Ik zie nog net een rijtje mensen bij een ander bad de deur door gaan. Juist. Aquabootcamp gevonden.

Mensen in volledige sportoutfits, in wat minder volledige, mensen waar ik drie keer in pas…  Het is van alles wat.  Na wat duidelijke instructies gaan we aan de slag. Al snel denk ik niet meer aan 50 centen of zwangerschappen. Tussen de adembenemende oefeningen door kan ik nog maar aan één ding denken: water. Ja, logisch, dat heb je in het zwembad overal. Nee, ik bedoel niet dát water. Drinkwater. Ik wil alleen maar drinkwater, drinkwater. Drinkwater! Dorst! Maar? Ik ben het vergeten.

Ondertussen ben ik alweer vijf aquabootcamp avonden verder. Je begrijpt: ik voel me helemaal afgetraind. Bijna dan. Een beetje. Of eigenlijk nog helemaal niet. Maar goed. Een ding kan ik goed: mijn flesje water meenemen. Geloof me: onmisbaar. En? Dat wordt nog bevestigd ook.

Ik zie haar net voor mijn vijfde training een beetje gespannen binnenkomen. Ze kijkt onwennig om zich heen. Zou ze voor het eerst zijn? Tijdens de oefeningen sta ik naast haar, mijn flesje water –uiteraard- binnen handbereik. Ik zie haar in de rust even om zich heen kijken. Zou ze haar water missen? ‘EN WE GAAN DOOR MET DE SQOATS…’ En vlug weer door. 1,2,3…4…5… Stiekem kijk ik even om. Ja, zo te zien is ze echt voor het eerst (sorry, dat kan je zien). In de volgende rust twijfel ik. Stel je voor dat ze een ziekte heeft, of besmettelijk is van weet ik veel wat? Ik ken haar niet eens. ‘WE GAAN DOOR MET DE VOLGENDE…’ Okee, okee… 1, 2…3…4… Misschien in de volgende rust dan. En voordat ik langer nadenk over ziektes en besmettelijkheid zie ik haar vermoeidheid.  ‘Wil je wat van mijn water?’ – ‘Uhm ja, als dat zou kunnen heel graag.’ Ik betrapte mij op de gedachte: ‘drink nou niet alles op!’ Gevolgd door: ‘Wil, doe normaal. Weet je nog, 5 lesjes terug? Okee, okee…’ En natuurlijk dronk ze hem niet leeg. En ik werd ook helemaal niet ziek.

En wat ik het meest getraind had die les? Juist. Mijn bereidheid om te delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *