Dutch

´Bam´, met een grote boog gooit mijn zoon een groene bal uit zijn mini ballenbak. Gevolgd door een paarse, een gele en een oranje. Binnen no time ligt de hele kamer bezaaid met kleurige ballen. Vooruit maar, dat ruimen we straks wel weer op. Een guitige blik is mijn dank. Rommel maken moet soms kunnen, toch?! Een met kleurige-ballen-bezaaide kamer of een gang vol zand na een poosje zandbakpret.

Net als de kleintjes maken wij er ook wel eens rommeltje van. Een chagrijnige blik of een snerende opmerking na een nét iets te korte nacht. Zeker niet goed te praten, maar wel erg herkenbaar! En ook dan moet er ‘rommel’ geruimd worden. Sorry zeggen. Met woorden of met daden. Ik moet zeggen dat het me soms veel te gemakkelijk af gaat. Het sorry rolt dan zo over mijn lippen. Vanuit een soort reflex als er iets mis gaat of als ik een verwijt krijg. Tja, hoe gemeend is het dan?

Een andere keer kost het me juist enorm veel moeite. Met een steen op mijn maag loop ik er dagen mee rond. Wanneer ga ik het zeggen? Welke woorden ga ik gebruiken? Hoe zal die ander reageren? En dan vraag ik me zelf wel eens af, die steen op mijn maag.. Voel ik die, omdat ik zo schuldbewust ben? Of toch omdat mijn trots het er maar wat moeilijk mee heeft om excuses te maken? Het vraagt wel om wat eerlijke zelfreflectie om een oprechte excuus te maken. Maar wat zorgt het voor een opgeruimd hart! Hoe zeggen jullie sorry?

Voelsprieten
Met een traag gangetje trekt hij een plakkerig spoor over mijn stoeptegels. Eerlijk is eerlijk, soms irriteer ik me mateloos aan die kleine beestjes. Vooral als ze aan de slakroppen in mijn minikas knabbelen, van al die gaatjes in de bladeren raak ik not amused.. Toevallig heb ik er pas nog een paar de verdrinkingsdood gegeven in mijn zelf gemaakte biervallen. (Goede tip om te voorkomen dat je moestuin(tje) wordt leeg gegeten btw!) Maar toch hebben die beestjes iets heel fascinerends. We kunnen vast veel leren van het ‘slakkengangetje’ waarmee ze door het leven gaan, maar het zijn vooral de voelsprieten die mijn aandacht trekken. Als je zo’n voelspriet aanraakt trekt de slak zich vliegensvlug terug in zijn huisje: veilig en beschut.

Beschadigt
Iemand zei pas tegen mij zoiets als: “Ik weet niet of ik nog wel kan voelen”. Hij verpakte hetgeen hij zei in een retorische vraag en de precieze woorden weet ik niet meer. Het kwam er op neer dat hij te vaak beschadigt was. Zijn voelsprieten waren te vaak geknakt. Hij was drugs gaan gebruiken om weer te kunnen voelen. “Als je niet weet wat het is om te moeten gebruiken, dan kun je niet begrijpen wat het is om zo verslaafd te zijn.” En ik denk dat hij daarin gelijk heeft. Maar wat zou het fijn zijn als we allemaal een huisje hebben, zoals de slak. Een plek of een persoon waar of bij wie we ons thuis voelen. Of misschien moeten we zelfs nog een stap terug. Wat zou het fijn zijn als we allemaal goed functionerende voelsprieten hebben. Waardoor we onszelf kunnen beschermen. Dat is wat ik iedereen uit de grond van mijn hart toewens: de voelsprieten van een slak én een veilig en beschutte plek om zich terug te trekken.

Bron: https://www.natuurpunt.be/pagina/slakken

Gebed
Dit gebed kwam ik tegen toen ik de bijbelapp van YouVersion opende, het was speciaal geschreven voor hen die met een verslaving worstelen. Ik wil hem graag met jullie delen.
“Geef ze kracht om terug te vechten als ze zich overweldigt voelen. Breng mensen in hun leven die hen zullen steunen. Bescherm hun lichaam, hart en gedachten. Scherm hen af van de verzoeking en verlos hen van de bozen.”