Dutch

´Bam´, met een grote boog gooit mijn zoon een groene bal uit zijn mini ballenbak. Gevolgd door een paarse, een gele en een oranje. Binnen no time ligt de hele kamer bezaaid met kleurige ballen. Vooruit maar, dat ruimen we straks wel weer op. Een guitige blik is mijn dank. Rommel maken moet soms kunnen, toch?! Een met kleurige-ballen-bezaaide kamer of een gang vol zand na een poosje zandbakpret.

Net als de kleintjes maken wij er ook wel eens rommeltje van. Een chagrijnige blik of een snerende opmerking na een nét iets te korte nacht. Zeker niet goed te praten, maar wel erg herkenbaar! En ook dan moet er ‘rommel’ geruimd worden. Sorry zeggen. Met woorden of met daden. Ik moet zeggen dat het me soms veel te gemakkelijk af gaat. Het sorry rolt dan zo over mijn lippen. Vanuit een soort reflex als er iets mis gaat of als ik een verwijt krijg. Tja, hoe gemeend is het dan?

Een andere keer kost het me juist enorm veel moeite. Met een steen op mijn maag loop ik er dagen mee rond. Wanneer ga ik het zeggen? Welke woorden ga ik gebruiken? Hoe zal die ander reageren? En dan vraag ik me zelf wel eens af, die steen op mijn maag.. Voel ik die, omdat ik zo schuldbewust ben? Of toch omdat mijn trots het er maar wat moeilijk mee heeft om excuses te maken? Het vraagt wel om wat eerlijke zelfreflectie om een oprechte excuus te maken. Maar wat zorgt het voor een opgeruimd hart! Hoe zeggen jullie sorry?